Ön Raffaelloculuk Nedir

Ön Raffaelloculuk Nedir
İngiltere’de 1848’de çıkan sanat ve edebiyat hareketi.

Pre-Raphaelite Brotherhood adlı topluluk çevresinde bir araya gelen, ön-raffaelloculuğu benimsemiş- sanatçıların başlıca temsilcileri, Dante Gabriel Rossetti (1828-1882), Holman Hunt (1827-1910), John Everett Millais (1829-1896) ve Edward Burne jones’ tur (1833-1898).

Ressamlar ve yazarlardan oluşan bu genç sanatçılar, John Ruskin’in (1819-1900) düşüncelerinin etkisiyle sanata,Raffaello öncesi dönemdeki-ne özgü “saflığını” geri vermek istiyorlardı. Bu nedenle de başlattıkları hareket önraffaelloculuk olarak adlandırıldı. Akımı benimseyenler, ürünlerini çok daha yüksek bir manevi anlatıma yönelterek törel bir ideale ulaşmak istiyorlardı. Son derece dinsel bir tutum içinde ve XIX. yy’ın başlarında Almanya’da görülen resim hareketini benimseyen nazareen ressamlar gibi, yapıtlarının büyük bir bölümünü gerçekleştirirken kutsal metinlerden esinlendiler. Arkeoloji ve Ortaçağ’la ilgili temalar da aynı biçimde dikkatlerini çekti. 1857’de aralarından bazıları Oxford Union’ı, kral Arthur çevriminden aldıkları sahnelerle süslediler ve böylece söz konusu bütünle, temaların simgeciliği üstüne kurulu olan üsluplarının hem süsleyici ve devrimci özelliğini, hem de çarpıcı renklerle yansıtılan belirgin ayrıntı beğenisini gözler önüne serdiler. Dante Gabriel Rossetti, önce resimlemeyle ilgilendi, Dante ve Shakespeare’den aldığı yazınsal temaları resme dönüştürmeye ise ancak 1850’ye doğru başladı. Kahramanlarının duygusal yoğunluğunu şiir dolu bir idealizmle yansıtan sanatçının başlıca yapıtları arasında Paolo ve Francesca, Dante’nin Düşü: Beatrice’nin Ölümü sayılabilir.
Rossetti ayrıca evlenmeden önce, karısından esinlenerek çok güzel portreler yapmıştır [Elizabeth Siddal, 1855). Ozan John Keats’in şiirlerini ve Ruskin’in Modern Ressamlar adlı yapıtını okuduktan sonra resme yönelen Holman Hunt, Kutsal Kitap’tan aldığı bölümleri elden geldiğince bozmadan aktarmaya çalıştı. Ayrıca dikkate değer bir manzara anlayışı geliştirdi (Kötü Çoban) ve ahlak açısından eğitici kompozisyonlara yöneldi [Bilincin Uyanması, 1853).
John Everett Millais’ninse üslubu çok erkenden oluştu. 1855’e kadar yazınsal konulara eğilen sanatçı, daha sonra çok daha özgür ve çok daha şiirsel bir üslup arayışına yöneldi.

Başlıca esin kaynaklan Mantegna ve Botticelli olan Eduard Burne-jones, önraffaellocu hareketin sonlarında en çarpıcı kişi olarak belirdi. Öbürleri gibi o da 1857’den sonra, kişisel araştırmalarım tek başına sürdürdü ve bu alanda başarıya ulaştı [Yaratılışın Yedi Günü, 1863). Bu tarihten sonra da önraffaelloculuk artık bir hareket olmaktan çıktı.

Yorum yazın