NEO-KLASİKLER veya NEO-KLASİK EKOL

homojen karakterlj bir İktisadî akım değildir. İlmî kişilikleri ve doktrin görüşleri birbirinden çok farklı iktisatçılar, Neo-Klasikler arasında zikredilmektedir.
Neo-Klasik Ekol. Sosyalistlerin Klasiklere yö-
nelttikleri tenkitlere bir tepki olarak doğmuştur
Neo-Klâsik Ekolün ilk tanınmış iktİS8tÇlİ8 Stanley Jevons, Cari Menger ve Léon Walras’ti
Stanley Jevons «Nihaî Fayda Teorisinin» k rucusudur. Cari Menger, Viyana Ekolünün i büyük temsilcisidir. Léon Walras, «Genel De ge» teorilerinin doğmasını ve gelişmesini sağ yacak tahlillerile tanınmıştır.
On Dokuzuncu Yüzyıl sonlarında, Neo-Klâ Ekolün Sözcüsü durumunda bulunan ilim ada Léon Walras îdi. Walras’xau sonra, Ekolün hâk siması, Alfred Marshall olmuştur.
Neo-klâsiklerin diğer büyük isimleri, şunl dır :
John – Bates Clark, Arthur Cecil Pigou, Jo Maurice Clark, Eu gen von Bôhm-Bawerk, Lud von Mises, Charles Rist, Thorn stein Veb François Si mi and, Albert Afta I ion, John Mayn Keynes.
Böhm – Bawerk, Walras, Veblen, Rist Keynes gibi iktisatçıları ayıran derin farkları önünde tutmak, Neo-Klâsikler teriminin bir pazeyi andıran çok farklı yönlerde gelişmiş a ları kapsadığını belirtmeğe kâfidir.
Almancası : Neoklassische Schule der N nalökonomie.
Fransızcası : école néo-classique d’écon politique.
İngilizcesi : neo-classical school of mists.
(Bk; Stanley Jevons, Cari Menger, Bôhm – Bawerk, Marjinalizm, Léon Walras, stein Veblen, François Simiand, Alfred Ma Albert Aftalion, John Maynard Keynes).

Yorum yazın