MONETARİST İKTİSATÇILAR

1980 li yılların başlangıcında dört gruba ayrılmaktaydı
Neo-Kiasiklerden Patrick Minford’a göre, üretime fazla zarar vermeksizin para politikası önlemleriyle enflasyonlar kısa zamanda aşağı ç$)£|Wtrdi- Fiyat esnekliği sağlayıcı ve psikolojik etkenleri rasyonel bir bekleyiş ortamına ayarlayıcı bir strateji, başarılı para politikasının baş-, lıca koşuluydu.
Milton Friedman ile David Laider’in başlıca temsilcileri arasında bulundukları Gradüalist’ler, enflasyonu yavaşlatıcı politikaların üretime olumsuz etkilerini ön planda tutuyorlardı. Onlara göre, para stokunun artış hızını tedrici olarak azaltmak gerekliydi. Hızlı enflasyondan istikrara geçiş bir-iki yılda değil, yeterince uzun bir sürede “adım adım” gerçekleştirilmeliydi.
Pragmatist’ler denilen gruptan James Tobin, yalnız para politikası önlemleriyle yürütülecek etkili bir enflasyon mücadelesinin sanayi kesimini sarsabileceğini ileri sürüyordu. Parasal önlemler paralelinde enflasyonu azaltıcı öbür ekonomi politikası aletlerinin de ihmal edilmemesi gerektiğini yazıyordu. Kamu kesiminin giderleri kontrole alınmalıydı. Faiz oranları piyasayı aşırı sıkıntıya sokmak- sızın tasarrufu teşvik edecek seviyede ayarlanmalıydı. Finansman açıkları, iç’ve dış borçlanma kaynaklarından yararlanarak karşılanmalıydı. Vergi gelirleri artırılmalıydı. Parasal hedeflere esnek ve yan önlemleri değerlendiren bir yaklaşımla yönelmek gerekliydi.
Kiel Enstitü Başkanı Giersh, hükümetlerin ödemeler dengesi sorunlarını ön planda tutarak ölçüsüz kur ayarlamalarına sapmalarını eleştiriyordu. Böyle bir politikanın reel faiz oranlarına yansıyabileceğine işaret ediyordu. Döviz kurlarının ve faiz oranlarının aşırı derecede yükselmesiyle ekonominin stagflation’a sürükleneceğini açıklıyordu. Enflasyon ve durgunluğun piyasaları makaslama baskı altına alabileceğine işaret ediyordu.
Fransızcası Monétaristes.
İngilizcesi Monetarists.
(Bk :.Monetarizm, Milton Friedman)

Yorum yazın