Paolo Veronese Kimdir

Paolo Veronese Kimdir
Veronese, Paolo, asıl adı paolo caliari (d. 1528, Verona, Venedik Cumhuriyeti – ö. 9 Nisan 1588, Venedik), Venedik Okulu’ nun 16. yüzyıldaki en önemli ressamlarından biri. Klasik mimarlık yapıtlarından oluşan bir fon önünde canlı renklerle betimlediği alegorik, dinsel ve tarihsel konulu büyük boyutlu resimleriyle tanınır.

Adını doğduğu kentten alan Veronese (Veronalı) önce babasının mesleğini sürdürmek amacıyla taşçı çırağı oldu. Ama resme karşı öylesine bir ilgi gösteriyordu ki, ailesi onu 14 yaşındayken Antonio Badile adlı bir ressamın yanına verdi. Veronese ustasından temel teknikleri ve figürleri mimari bir arka plan içinde kullanma yöntemini öğrendi. Bilinen ilk yapıtı “Bevilacqua-Lazise Altar Panosu” (1548, Castelvecchio Müzesi, Verona) bütünüyle Badile’nin etkilerini yansıtıyordu. Veronese ayrıca Mani-yerizme yakınlık duyarak Giulio Romano, Raffaello, Parmigiano ve Michelangelo gibi ustaları inceleyen Domenico Brusasorci, Giambattista Zelotti ve Paolo Farinati’den de etkilendi. Ondaki bu yeni gelişme, Treville’deki Soranza Villası için 1551’de yaptığı fresklerde (S. Liberale Kilisesi, Cas-telfranco) belli oluyordu. Michelangelo’nun etkisi ise Mantovâ Katedrali için yaptığı “Aziz Antonius’un Baştan Çıkarılışı”nda (1552, Güzel Sanatlar Müzesi, Caen) açıkça görülüyordu.

Veronese 1553’te Zelotti ile birlikte Venedik’teki Düklük Sarayı freskleri üzerinde çalışmaya başladı. Onlar Konseyi Salonu bezemelerindeki ustalıklı kısaltım (rakursi) uygulaması, renk cümbüşü ve ışıltılı ton geçişleri olgun üslubunun habercileriydi. Yalnız başına ilk kez 1555’te S. Sebastiano Kilisesi’nde çalışan Veronese “Ester’in Öyküsü” adlı tavan resminde ustaca kullandığı ritmik kompozisyonu ve yanılsamalı perspektifi 1559’da gerçekleştirdiği org kapaklarında da tekrarladı. Bu sıralarda bir yandan da altar panoları ve ibadet amaçlı dinsel resimler yapıyordu. “Emmaus’ta Hacılar” (y. 1560, Louvre Müzesi, Paris) ve “Ferisilerin Evinde Şölen” (y. 1560, Sabau-da Galerisi, Torino) gibi yemek sahnelerini konu alan resimlerinde kalabalık figür gruplarını karmaşık mimari öğelerle birlikte betimledi. Bu yapıtlar onun Michele San-micheli, Andrea Palladio ve J acopo Sanso-vino gibi Rönesans mimarlarının yapılarını çok iyi tanıdığını gösteriyordu. Palladio’nun yaptığı Maser’deki Barbaro Villası’nın (y. 1555-59) dekorasyonunu üstlenmesi, Veronese’nin meslek yaşamında bir dönüm noktası oldu. Duvar resimlerindeki mimari öğeleri kardeşi Benedetto ile birlikte gerçekleştirdi. Yanılsamalı manzaralarla duvarların bölücü etkisini yok ederek ve mitolojik figürlerle dolu mavi gökyüzü resimleriyle tavanları âdeta ortadan kaldırarak Palladio’nun yapısının ritmik özelliklerini öne çıkardı.

Veronese bu tarihten sonra daha anıtsal ve bezemeci bir üsluba yöneldi. 1562-63’te S. Giorgio Maggiore Manastın’nın yemek salonu için yaptığı “Kana’da Düğün” (Louvre Müzesi, Paris) adlı resimde çeşitli düzlemler, geniş mekânlar ve karmaşık ama düzenli bir hareketlilik içinde kalabalık figürler yer alıyordu.

1573’te SS. Giovanni ve Paolo Kilisesi’nin ısmarladığı “Son Akşam Yemeği”nde konunun kutsallığına uymayan öğelere yer verdiği savıyla Enkizisyon Veronese’den resmî bir savunma istedi. Veronese de sanatçının düş gücünün özgür olması gerektiğini ileri sürerek kendini savundu. Sonunda Enkizisyon, belki sivil makamların da etkisiyle, soruna incelikli bir çözüm getirdi ve resmin adı “Levilerin Evinde Şenlik” (Venedik Akademisi) olarak değiştirildi. Veronese 1575-77 arasında Düklük Sarayı için yaptığı “Europa’nın Kaçınlışı” ve “Venedik’in Tannlaştınlması” gibi resimlerinde, aralarında kardeşinin ve oğullarının da bulunduğu çok sayıda yardımcı kullandı.

Veronese’nin son yapıtları arasında “Bilgelik ve Kuvvet Alegorisi” (Frick Koleksiyonu, New York), “Aşkla Birleşen Mars ve Venüs” (Metropolitan Sanat Müzesi, New York) gibi, figürlerin son derece uyumlu bir ritim içinde birbirleriyle bağlandığı kusursuz alegorik sahneler yer alıyordu. Ölümünden sonra oğullan onun taslak ve çizimle-rinden yararlanarak çalışmalannı sürdürdüler.

Olağanüstü renk kullanımı, ışıklı atmosferi, hareketli figürleri ve mimari betimlemeleri nedeniyle Veronese’ye hayattayken beslenen hayranlık, ölümünden sonra da sürdü. Sebastiano Ricci ve Tiepolo gibi ünlü

17. yüzyıl ressamları onu esin kaynağı saydılar. Delacroix’dan Cézanne’a değin 19. yüzyıl Fransız ressamlan da Veronese’nin renk kullanımından etkilendiler.

ÖBÜR ÖNEMLİ YAPITLARI. “İsa Din Bilginleri Arasında” (y. 1550, Prado Müzesi, Madrid), “Kutsal Aile, Çocuİc İsa Aziz Yahya ve Aziz George ile Birlikte” (1550’lerin sonu, Ashmolean Müzesi, Oxford), “İsa’nın Nura Bürünmesi” (1555-56, Montag-nana Katedrali), “İsa’nın Tapınağa Götürülüşü” (1550’lerin ortalan, Dresden Devlet Sanat Koleksiyonu), “Aziz Primo ve Aziz Feliciano’nun Şehit Edilmesi” (1562, Padova Belediye Müzesi), “Kutsal Konuşma” (y. 1562, Venedik Akademisi), “Azize Caterina’ un Evlenmesi” (1570’lerin sonu, Venedik Akademisi).

Yorum yazın