François Mauriac

François Mauriac , fransız yazarı (Bordeaux 1885 – Paris 1970). önce şiir yazdı. Daha sonra romana döndü: L’Enfant Chargé de Chaînes (Zincire Vurulmuş Çocuk)

[1913]; La Robe Prétexte (1914), bu türdeki denemelerinin ilk örnekleridir. Birinci Dünya savaşından hemen sonra yayımladığı eserlerle kişiliğini kabul ettirdi, taşra hayatını canlandırdığı romanlarında heyecanlı ve güçlü bir üslûpla ruh ve bedenin çatışmasını veya insanı aileyle karşıtlaştıran durumları dile getirdi: La Chair et le Sang (Et ve Kan) [1920]; Préséances (öncelik Hakkı) [1921]; Le Baiser au Lépreux (Cüzamlıya öpücük) [1922]; Le Fleuve de Feu (Ateş Irmağı) [1923]; Genitrix

(1924); Aşk Çölü (Le Désert de l’Amour)

[1925]; Zehir (Thérèse Desqueyroux) [1927]; Destins (Kaderler) [1928]; Yılan Düğümü (Noeud de Vipère) [1932]; Le Mystère Frontenac (Frontenac Esrarı) [1933]. Bunların yanı sıra katolik bir yazar olarak fikirlerini ortaya koyan denemeler yazdı: Le Roman (Roman) [1928]; Souffrances et Bonheur du Chrétien (Hıristiyanın Acıları ve Mutluluğu) [1931]; Pèlerins de Lourdes (Lourdes Hacıları) [1932]; Le Romancier et ses Personnages (Romancı ve Kişileri)

[1933]. Bir yandan Gün/üfc’ünün (1934-

1940) üç cildini yayımlarken bir yandan da yeni romanlar yazmağa devam etti: Gecenin Sonu (La Fin de la Nuit) [1935]; Kara Melekler (Les Anges Noirs) [1936]; Les Chemins de la Mer (Deniz Yolları) [1938]; La Pharisienne (Ferisî Kadın)

[1940]; Vie de Jésus (İsa’nın Hayatı) [1936]. Mauriac tiyatroya da ilgi duydu ve Asmo-dée (1938) adlı bir oyun yazdı, ikinci (Dünya savaşı süresince forez takma adiyle Cahier Noir’ı (Kara Defter) [1943] yayımladı. Kurtuluştan sonra edebiyat çalışmalarına yeniden başladı ve o andan itibaren de zamanının önemli bir kısmını günlük ve haftalık gazetelere (Le Figaro, L’Express) siyasî makaleler yazmağa ayırdı; bu yazılarından bir kısmı günlüğünün (Journal, 1950-1953) yeni ciltlerinde, bir süre sonra da Bloc-Notes’da (Not Defterleri) [1958 -1961] yer aldı. Mauriac hayalî konulu romanlar da yazmaktan geri durmadı: Le Sagouin (1951): Gnlivai (1952); L’Agneau (Kuzu) [195*1, ı^es Mal Aimés (Sevilmeyenler) [ı954]; Passage du Malin ve Le Feu sur ¡a Terre (1950). Ayrıca çok sayıda tenkit ve otobiyografisi vardır: Rencontre avec Barrés (Barrés ile Karşılaşma)

[1945]; Du Côté de Chez Proust (Prousfun Semtinden) [1947]; Écrits intimes (Mahrem Yazılar) [1953]; Mémoires intérieurs (İç Hatıralar) [1959]; Ce Que Je Crois (Ne-ye inanıyorum) [1962]; Nouveaux Mémoires intérieurs (Yeni iç Hatıralar) [1965] ve bir biyografi: De Gaulle (1964)- Yer yer sıkıcı bir havaya bürünmekle birlikte bütün bu eserler son derece orijinaldir; nefse düşkünlüğün insanda uyandırdığı istekler ve kötülüğün insan ıuhu üstündeki yıkımı, saflığa duyulan özlem ve T arın ihtiyacı duygusuyle aydınlanır. Bu bakımdan Mauriac büyük katolik yazarlardan biridir. (Nobel Edebiyat ödülü, 1952.) [l]

Yorum yazın