Bülent Tarcan Hayatı ve Eserleri

Bülent Tarcan Hayatı ve Eserleri

Bülent Tarcan (d. 23 Ağustos 1914, İstanbul-1991), geleneksel Türk melodi ve ritimlerinden yararlandığı neomodal üsluptaki yapıtlarıyla tanınan besteci ve hekim.

Dokuz yaşındayken keman öğrenmeye başladı. 1931’de İstanbul Tıp Fakültesi’ne girdi. Bir yandan da Kari Berger’den ders alarak keman öğrenimini sürdürdü. 1932’de İstanbul Belediye Konservatuvan’na da (bugün İstanbul Üniversitesi Devlet Kon-servatuvarı) devam etmeye başladı. Burada Cemal Reşit Rey’in öğrencisi oldu, 1934’te tanıştığı Ahmet Adnan Saygun’dan da geniş ölçüde yararlandı. 1937’de fakülteyi bitirince Anatomi Kürsüsü’ne asistan olarak girdi. 1944’te cerrahi asistanı, 1948’de de doçent oldu. 1950-51’de Londra Hastanesi’nde beyin cerrahisi dalında uzmanlaşarak yurda döndü. İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi’nde Türkiye’deki ilk nöroşirürji kliniğini kurdu. 1961’de profesörlüğe yükseldi. 1984’te emekli oldu. Halen (1990) Mimar Sinan Üniversitesi’ne bağlı İstanbul Devlet Konservatuvarı’nda müzik dersleri vermektedir.

Bülent Tarcan, Kadıköy Halkevi’nin Yaylılar Orkestrası’nda, daha sonra İstanbul Şehir Orkestrası’nın konserlerinde ve radyo programlarında keman ve viyola çalmıştır, ilk beste denemelerine konservatuvar öğ-rencisiyken girişmiş, 1954’te bir yarışmada

birincilik kazandıktan sonra bu alandaki çalışmalarına ağırlık vermiştir. 1950-65 arasında İstanbul Radyosu’na açıklamalı müzik programları yazmış, aynı dönemde Akşam gazetesinde müzik eleştirileri yayımlanmıştır.

1940’tan önce bir arayış dönemi geçiren Tarcan, daha sonraki 20 yıl boyunca hemen hemen yalnızca konser yapıtları bestelemiştir. Bu ikinci dönemde oluşan üslubunun olgun örneklerini de Üçüncü Süit’i (1967) ile başlayan son döneminde vermiştir. İlk bestelerinde geleneksel Türk melodi ve ritimlerini olduğu gibi alıp kullanırken, sonralan aynı atmosferi kendi buluşlarıyla işlemeye önem vermiştir. Başlıca yapıtları arasında Keman ve Piyano Sonatı (1937), Keman ve Piyano Sonatı (1945), Birinci Süit (1954), Piyano Süiti (1956), İkinci Süit (1959), Introduction, Passacaglia ve Füg (1961), Hançerli Hanım (1965), Obualı Dörtlü (1968), Keman Konçertosu (1968), Orkestra Çeşitlemeleri (1972), Deli Dumrul (1977), Piyano Konçertosu (1980), Sirto (1980), Sakarya (1983), Ölümsüz Mimar (1986), Parafraz (1986) sayılabilir.

Yorum yazın