Soluklama nedir

SOLUKLAMA i. (soluk > soluklamak tan solukla-ma). Fonet. Açıkça algılanabilecek bir nefes verme eşliğinde ses çıkarma eylemi.

— ANSÎKL. Fonet. Yanlış olarak soluklama adı verilen olay, nefes verme sırasında ağızdan çıkan hava akimiyle meydana gelir: soluklamaya ünlü veya ünsüzlerin telaffuzu eşlik edebilir. Eğer ses, yavaşça ve tabiî olarak çıkarsa soluklama yoktur; tersine germen dillerinde h ile başlayan kelimelerde olduğu gibi çaba sonucu bir patlama yapıyorsa soluklama vardır. Bu olayın önemi dilden dile değişir: Sanskrit-çe, soluktular bakımından zengindi; Almanca – İngilizcede h şiddetli şekilde so-lukludur; Latincede tersine başlangıçta kuvetli olan soluklama sonradan zayıfladı ve roman dillerinde hemen hemen bütünüyle kayboldu. Ispanyolcada ve muhafaza edildiği ender İtalyanca kelimelerde sessiz h yalnızca etimolojiktir: tspanyolca-daki /’nin solukluluğu çok yenidir ve yabancı etkiyle oluşmuştur. Fransızcada soluklu h özellikle germen menşeli kelimelerin başında yer alır ve tanım edatındaki ünlünün düşmesini engeller (meselâ: le Hameau, des Haricots). [L] SOLUKLANMAK geçz. f. (soluk > jo-luk-la-mak’tan solukla-n-mak). Geniş ve rahat bir soluk almak, dinlenmek, yorgunluğunu atmak: Bir cigara yaktı. Derin derin soluklandı (Kemal Tahir).

Yorum yazın