Müterakib

MÜTERAKİB sıi. (ar. rüküb > terakümden müterâkib). Esk. [Kiremit v.b. için] Birbiri üzerine binmiş olan.

+ t. Ed. Esk. Arap aruzunda kullanılan beş kafiye türünden biri. (Arap şairleri, özellikle Cahiliye çağında yaşayan muallaka şairleri, ünsüz harflerden kurulu kafiyeleri birbirinden ayırmak için, kendi ağızlarının özelliğini belirten sesler çıkarırlardı. Sonradan, bu ses özelliğinin korunması için, sakîn ünsüz denen sessiz harflere hareke konuldu. Son iki durgun (sâkin) ünsüzün üç harekeli ünsüz ile ayrılmasına müterâkib dendi.) [M] MÜTERAKİM sıf. (ar. rekm > terâküm’-den müterakim). Esk. Birikmiş, toplanmış, yığılmış.

Yorum yazın