Mütemayiz

MÜTEMAYİZ sıf. (ar. meyz > temayüz’-den mütemayiz). Esk. Temayüz eden, kendini gösteren, sivrilen: Seciyeleri, mütemayiz vasıfları «iman, itikaz» olan bucaklılar yine hiç seslerini çıkartmadılar (Ömer Seyfeddin

— Teşk. tar. Osmanlı devletinde mülkî rütbelerden biri. (Ülâ sanisinden küçük, «sH* niye »den büyüktür. Askerlikte miralay Rütbesinin karşılığıydı. Bu rütbeden olanlar, resmî günlerde sırmalı özel bir elbise gi“-yer, kılıç takarlardı. Ancak, ricalden sayamadıkları için protokola dahil değillerdi. Kendilerine «izzetlû» denilir; yazışmada «efendim» diye hitap olunurdu. [Bu rütbeye saniye sınıfa mütemayiz de denirdi.])

Yorum yazın