MÜSLİM

MÜSLİM sıf. ve i. (ar. selamet > İslam’dan müslim). Esk. Müslüman: Bu cihetle Hâşimîler, gerek müslim ve gerek müşrik, cümlesi Şi’b-i Ebi Talib’de mahsur kaldı (Cevdet Paşa). |J Gayr-i müslim. Bk. GAYRİ.

4 Müslimat çoğl. i. Esk. [Kadın ve kız için] İslâm dininden olanlar.

♦ Müslime sıf. Esk. Müslim’in dişili.

4 Müslim!» veya müslimun çoğl. i. Esk. Müslümanlar: Osmanlı hükümetine, OsmanlI padişahına ve müslimînin halifesine îsyan etmek ve bütün milleti ve orduyu isyan ettirmek lâzım geliyordu (Atatürk).

|| tmam-ül-müslimîn, İslâm halifeleri.

Yorum yazın