Münacat

MÜNACAT i. (ar. necat’tan münâcât). Esk. Tanrı’ya yakarma, yakarış: Diz çöküp mermerin üstünde yalın kat hasıra, / Bekliyor hepsi münacatı: onun şimdi sıra (M. Â. Ersoy).

— Ed. Esk. Tanrı’yı öven, yüceliklerini anlatan şiir türü.

— ANSIKL. Ed. Divan edebiyatında özel bir şiir türü olan münacat genellikle kaside, terkibibend, terciibend düzeninde yazılırdı. Mesnevi tülünde olanları da vardır. Müna-catın nesir türünde olanına tazarruat, tazarruname denir. Münacat İslâm dininin doğuşundan sonra ortaya çıktı. Arap şairlerine özenen İran şairleri X. ve XI. yy.-dan sonra münacat yazmağa başladılar. Münacat türü türk edebiyatına İran edebiyatından geçti ve XII. ve XIII. yy.dan sonra gelişmeğe başladı. Divan şairlerinin, divanlarının başma münacat koymaları bir gelenekti. (M)

Yorum yazın