Mülazım nedir – Mülazım anlamı

MÜLAZIM sıf. ve i. (ar. lüzüm > mülâ-zemet’ten mülâzım). Esk. Bir işe girmek amacıyle o işe, maaşsız olarak devam e-den kimse, stajyer.

— Ask. Esk. Osmanlı devleti askerlik teşkilâtında yüzba&udan küçük rütbeli subaylara verilen ad. || Mülâzımı evvel, üsteğmen || Mülâzımı sani, teğmen.

— Denize. Esk. Mülâzım kaptan, Osmanlı devleti zamanında stajyer kaptan.

— Eğ. Esk. Osmanlı devletinde medrese öğrenimini bitirip icazet alanlara verilen ad. Bk. ANSİKL.

— Teşk. tar. Osmanlı devletinde stajyer memur. Bk. ANSİKL.

— ANSİKL. Eğ. Esk. Mülâzım olanların adları «Ruznamçei Divanı Hümayun»a kaydedilirdi. Mülâzımlık yedi yıl sürerdi. Bu süreyi dolduranlar «rüus» imtihanına girer, başarırlarsa «iptida hariç rüusu» ile müderris tayin edilirlerdi. İmtihanı başaranlardan veya başaramayanlardan, isteyenler, hâkimlik mesleğine geçip «kadı» olabilirdi.

— Teşk. tar. Tanzimattan önce aynı anlamda «şâkirt» terimi kullanılırdı. Tanzı-mattan sonra bu iki terim birbirinden ayrıldı; okumak için okula devam edenlere şakirt, meslek öğrenmen için aylık almadan kalemde çalışanlara mülâzım denildi.

♦ Sıf. Esk. Bir yere veya kimseye bağlanarak ondan ayrılmayan. ■>; t

+ Mülâzıman veya mülâzımin çoğl. i. Esk. Mülâzımlar. Stajyerler.

+ Mülâzım! î. Esk, Mülâzımlık. (M) MÜLAZIMLIK i. (mülâzım’dan mülâ-zım-lık). Esk. Mülâzım olma hali. || Stajyerlik: Evvelâ mülâzımlık şeklinde olan bu tayini bir müddet sonra asalete çevirmeyi düşünüyordu (Sabahattin Ali).

— Ask. Esk. Teğmenlik. (M)

Yorum yazın