BOLU

Karadeniz bölgesinin batı ve iç kesiminde bir kent ve il merkezidir. Nf. 32 800 (1975); Dnz. Yks. 710 m. Ankara – Gerede – Adapazarı – İstanbul yolu boyunda ve kendi adıyla anılan bir ovanın ortşüarındadır (Bak. Bolu ovası). İlgaz – Çerkeş – İstanbul ve Zonguldak –
Mengen – Ankara yolları, Gerede’nin doğusunda ve batısında anayola kavuşur. Bolu, Düzce üzerinden, deniz banyolarıyla ünlü ve turistik bakımdan çok gelişmiş bulunan Akçakoca’ya (Bak.) da bağlıdır.
Kentteki başlıca tarihsel yapılar, çifte minareli Ulucami, Şemsisipaşa camisi ve Ilıca camisidir.
Bolu, arasıra hafif veya şiddetli depremlerden etkilenir. Sözgelimi, 1 şubat 1944’teki depremde, binden çok ev yıkılmış veya oturulamayacak ölçüde sakat- larımıştır. Bu arada, ovanın güneyindeki kaplıcaların suyu Kesilmiş, bir süre sonra yeniden gelmiştir. Böyle şiddetli bir deprem de 1668’de olmuş ve kasaba hemen hemen tümüyle yıkılmıştı.
Kasaba halkı, özellikle ticâret Ve -küçük sanatlarla uğraşır. Mobilyacılık, döşemecilik gibi ağaç işleri oldukça gelişkindir. Çevrenin başlıca ürünleri, yumurta, meyve, sebze, yağ ve yoğurttur. Kasaplık hayvan ticareti önemlidir. Kimi evlerde dokuma tezgâhlarında türlü dokumalar yapılır. Kereste ve ağaçişle- riyle ilgili fabrika ve atelyeler Bolu dışında veya kenarındadır. Pazartesi günlerinde hafta pazarı, eylülün ilk haftasında panayır kurulur.
Bolu’dan 5 km. kadar uzakta ve güneyde kaplıcalar ve otelleri ile ömürler köyünde maden suyu vardır; Suları, kükürtlü ve çeliklidir.
Bolu, büyükçe bir tepenin (Hisarte- pe; köyük) yamaçlarından ovaya doğru yayılmıştır. Kız öğretmen lisesinin güneyindeki bir höyükte, ön Hitit, Hitit ve Frig dönemleriyle daha sonrasından kalıntılar ele geçmiştir. Kasaba içinde ve çevresinde daha başka höyükçükler de vardır.
Bolu ilinde, Akçakoca, Düzce, Gerede, Göynük, Kıbrısçık, Mengen, Mudurnu, Seben, Yığlıca ilçeleri vardır. Abant gölü ile Yedigöl, görülmeye değer yerlerdir.

Yorum yazın